Προχθές γύρισα στην Αθήνα μετά από 20ήμερη απουσία καθώς οι μαζοχιστικές μου τάσεις υπερνίκησαν το ένστικτο αυτοσυντήρησης μου και αποφάσισα για άλλη μια φορά να πάω ομαδάρχισσα στην κατασκήνωση στην οποία αφιερώνω κάθε Ιούνιο εδώ και 10 χρόνια. Τέλος καλό όλα καλά, οι μέρες στη Λελούδα πέρασαν όπως πάντα: άλλες ήρεμα και ανεκτικά, άλλες έντονα και κουραστικά. Ξεπερνώντας λοιπόν το γνωστό περίεργο αίσθημα της τελευταίας μέρας,κάτι μεταξύ γλυκόπικρης μελαγχολίας και περίεργης τρυφερότητας γιαυτό το μέρος που συνδέεται με τόσες αναμνήσεις(αίσθημα καταραμένο που σημειωτέον εύθυνεται για την επαναλαμβανόμενη επιστροφή μου κάθε χρόνο στς 15 ιουνίου), έφτασα στα εξάρχεια διαβεβαιώνοντας τους πάντες πως αυτή ήταν η τελευταία φορά (!!..???:S)που έκανα τον αστυνόμο στα μούλικα.
Επιστροφή στο μικρόκοσμο των Εξάρχειων όπου επικρατεί μια κάποια σύγχυση μιας και παρόλο που άλλοι αναχωρούν, άλλοι σκοπεύουν να αναχωρήσουν κι άλλοι παραμένουν για να αναχωρήσουν τον αύγουστο και γενικά οι αναχωρήσεις ως επιθυμίες ή ως ενέργεις πολυσυζητιούνται, η γειτονιά είναι ακόμα γεμάτη και δεν βρίσκεις ούτε ένα τραπέζι στον εξωστρεφή καθημερινή βραδάκι.Κι όλα αυτά υπό την επήρεια 35 βαθμών που ανάγουν το σέλας με το κλιματιστικό του σε πολύτιμη όαση αλλά κάνουν το σκυλί μου να υποφέρει και το ντους αναγκαία δραστηριότητα με συχότητα μισάωρου.
Τρίτο βράδυ στην Αθήνα λοιπόν και ήδη από χθες το πρόγραμμα που είχα στρατιωτικά επί 3 βδομάδες(ξύπνημα στς 8 και ύπνος στις 11) χάλασε αναπόφευκτα. (11 και ακόμα δεν έχω βγει, προφανώς και ξύπνησα στις 2). όμως Η ΖΕΣΤΗ ευθύνεται και γιαυτό γιατί πως να βγεις έξω για οποιαδήποτε δουλειά πριν τις 5!! τέλος πάντων, το να κλάιγομαι αυτή τη στιγμή είναι μια μάταιη και κουραστική ίσως διαδικασία καθώς είναι Ιούλιος και έτσι είναι όπως και έτσι ήταν από πάντα, οπότε τέλος. Που να ρθει και ο Αύγουστος δηλαδή. Μέχρι τότε,μακάρι να μην έχουμε φάει όλα τα λεφτουδάκια μας σε αθηναϊκά κοκτέιλ για να μπορούμε να απολαύσουμε μοχίτο στην Αστυπάλαια, στην Αμοργό, στη Σέριφο, στην Αντίπαρο, στην Ικαρία ή ΚΑΠΟΥ τέλος πάντων.
στο(δροσιστικό και διασκεδαστικό) καλοκαίρι που απομένει, αμήν
