Once upon a time

once there was a witch
she used to laugh around and wish
she had a fat black-white cat
and a grey wily rat

every night she wore a scarf 
which fitted with her big sharp hat
grabbing her old rusty broom
she went to sit on the highest roof

through a small broken glass 
the witch was looking for her precious star
it was shining next to the moon
wearing its blue sparkling suit

the witch put on her widest smile
the star sent her its warmest shine
"Oh you appeared right on time,
whats going on in sky tonight?"

"two clouds have just passed by
to join a party in aphrodite
I wish we could go there someday
but you are so far away..!"

the witch showed her wand, 
she said "what kind of rule tear us apart?
you know, someday I ll find the spell
and I will fly straight up there!"

the star laughed when it heard that,
"you cant leave your cat and rat!
and I will be soon part of the past
two handfuls of diamonds and rust"

the witch knew how right was the star 
and she kept silent between night and dark
someone nearly was playing a sonnet
neither too happy or too sad



as they looked each other they smiled 
and they made their shines and spells to dance among earth and sky,
after all some things disappear like floating feathers
and some moments stay in your heart forever

6.3.09

Μαυρέτα

11 30 αποφάσισα να βγω, η αλήθεια είναι πως είχα αρκετά βράδια να σε πετύχω στο ίδιο τραπέζι και το λαχταρούσα.

 Έστριψα τσιγάρο στο δρόμο, για να το έχω έτοιμο,και κατέβηκα σχεδόν τρέχοντας τη ζωοδόχου-πηγής.

 Ήσουν εκεί, στην καρδιά των Εξαρχείων, στο φυσικό σου περιβάλλον θα λέγε κανείς, στη Μεσολογγίου, και οι μπούκλες σου ανέμιζαν με χάρη στο αυγουστιάτικο ελαφρύ αεράκι.

Μισοτελειωμένος κίτρινος old-hobborn το μόνιμο αξεσουάρ σου, το κάπνισμα σου πάει. 

Ice-tea ροδάκινο έπινες δυστυχώς, βλέπεις, μπούχτησες απτο αλκοόλ, και οι δικές μου προσδοκίες για τυχόν επανάληψη εκείνης της μοιραίας πρωταπριλιάς * ΄σκορπίστηκαν σαν τραπουλόχαρτα στους πέντε ανέμους. 

Κάθησα απέναντι σου, για να σε παρατηρώ προφανώς καθώς ανταλλάζες κουβέντες με τους συνδαιτυμόνες σου, τόσο ανέμελη, τόσο "cool"..!

Παρόλα αυτά ανησυχούσα για σένα: Μια φράση σου μου είχε καρφωθεί και δεν έλεγε να εγκαταλείψει τους διαδρόμους του μυαλού μου, μια φράση που ακούγεται ότι είχες ξεστομίσει πάνω στην άγρια μέθη σου:

"Είναι τέεελειο να παίρνεις ναρκωτικά!"

Δεν τη βρίσκω την άκρη, και θέλω να μου πεις τι εννοούσες. Τι έγινε εκείνες τις μέρες στην Αντίπαρο? Γιατί μόλις έφτασες Αστυπάλαια, εκεί όπου είχαμε δώσει ραντεβού, εκεί όπου πάντα σε περίμενα, γιατί κοιμόσουν 2 μέρες συνεχόμενα??

Τόσα αναπάντητα ερωτήματα...

Όμως έτσι ήσουν πάντα,ένα πέπλο μυστηρίου κάλυπτε τα σχισμένα σου μπλουζάκια, τις ώρες που το σκαγες από τη θεατρική ομάδα, τα μεσημέρια που δεν ερχόσουν σέλας, τα βράδια που έλειπες απτα τραπέζια του εξωστρεφή, τα αξέχαστα πάρτυ της ΑΡΕΝ απτα οποία πάντα έφευγες τελευταία.

Κι εγώ?μέτρησα προχθές τις μικρές μας στιγμές, κι ήταν όντως μικρές: Ένα τσιγαριλίκι τότε στο RODES REUNION που μοιραστήκαμε ακούγοντας το κιούμπρικ(ήξερες όλους τους στίχους και τους έλεγες νεράκι, σε κοιτούσα αποσβολωμένη και είχα ξεχάσει προς στιγμήν το Νικήτα) και ένα μισόκιλο λευκό κρασί στο σαρακήνικο ένα γλυκό ανοιξιάτικο απόγευμα. 

Η ώρα περνάει λιακάδα μου και πρέπει να κοιμηθώ για να σε συναντήσω αύριο στο floral όπου θα διαβάζεις αυτό το δύσκολο μάθημα, που ίσως και να μην περάσεις όπως μου εκμηστυρεύτηκες σήμερα.

Καληνύχτα.

*1-4-12 σαρακήνικο πλατεία εξαρχείων

Υ.Γ.) μουσική υπόκρουση 

Μαυρέτα, Αστυπάλαια,Αύγουστος 2012

Ιούλιος στην Αθήνα,ζέστη,σύγχυση και ξενύχτια

Προχθές γύρισα στην Αθήνα μετά από 20ήμερη απουσία καθώς οι μαζοχιστικές μου τάσεις υπερνίκησαν το ένστικτο αυτοσυντήρησης μου και αποφάσισα για άλλη μια φορά να πάω ομαδάρχισσα στην κατασκήνωση στην οποία αφιερώνω κάθε Ιούνιο εδώ και 10 χρόνια. Τέλος καλό όλα καλά, οι μέρες στη Λελούδα πέρασαν όπως πάντα: άλλες ήρεμα και ανεκτικά, άλλες έντονα και κουραστικά. Ξεπερνώντας λοιπόν το γνωστό περίεργο αίσθημα της τελευταίας μέρας,κάτι μεταξύ γλυκόπικρης μελαγχολίας και περίεργης τρυφερότητας γιαυτό το μέρος που συνδέεται με τόσες αναμνήσεις(αίσθημα καταραμένο που σημειωτέον εύθυνεται για την επαναλαμβανόμενη επιστροφή μου κάθε χρόνο στς 15 ιουνίου), έφτασα στα εξάρχεια διαβεβαιώνοντας τους πάντες πως αυτή ήταν η τελευταία φορά (!!..???:S)που έκανα τον αστυνόμο στα μούλικα.

Επιστροφή στο μικρόκοσμο των Εξάρχειων όπου επικρατεί μια κάποια σύγχυση μιας και παρόλο που άλλοι αναχωρούν, άλλοι σκοπεύουν να  αναχωρήσουν κι άλλοι παραμένουν για να αναχωρήσουν τον αύγουστο και γενικά οι αναχωρήσεις ως επιθυμίες ή ως ενέργεις πολυσυζητιούνται, η γειτονιά είναι ακόμα γεμάτη και δεν βρίσκεις ούτε ένα τραπέζι στον εξωστρεφή καθημερινή βραδάκι.Κι όλα αυτά υπό την επήρεια  35  βαθμών που ανάγουν το σέλας με το κλιματιστικό του σε πολύτιμη όαση αλλά κάνουν το σκυλί μου να υποφέρει και το ντους αναγκαία δραστηριότητα με συχότητα μισάωρου.

Τρίτο βράδυ στην Αθήνα λοιπόν και ήδη από χθες το πρόγραμμα που είχα στρατιωτικά επί 3 βδομάδες(ξύπνημα στς 8 και ύπνος στις 11) χάλασε αναπόφευκτα. (11 και ακόμα δεν έχω βγει, προφανώς και ξύπνησα στις 2). όμως Η ΖΕΣΤΗ ευθύνεται και γιαυτό γιατί πως να βγεις έξω για οποιαδήποτε δουλειά πριν τις 5!! τέλος πάντων, το να κλάιγομαι αυτή τη στιγμή είναι μια μάταιη και κουραστική ίσως διαδικασία καθώς είναι Ιούλιος και έτσι είναι όπως και έτσι ήταν από πάντα, οπότε τέλος. Που να ρθει και ο Αύγουστος δηλαδή. Μέχρι τότε,μακάρι να μην έχουμε φάει όλα τα λεφτουδάκια μας σε αθηναϊκά κοκτέιλ για να μπορούμε να απολαύσουμε μοχίτο στην Αστυπάλαια, στην Αμοργό, στη Σέριφο, στην Αντίπαρο, στην Ικαρία ή  ΚΑΠΟΥ τέλος πάντων.

στο(δροσιστικό και διασκεδαστικό) καλοκαίρι που απομένει, αμήν 

29.5.12

lost in translation

quiet days unbroken, to the naked eye, sky dask and nightfall, he wrote, almost dreamlike

Take The A-Train

To tichu, η ανοιξη και το καινουριο blog του λεωνίδα

Μπήκε ο Μάρτιος. Όχι πως δεν τουρτουρίζουμε ακόμα. Άλλα όσο να ναι,το τέλος της εξεταστικής σε συνδυασμό με την παρασκευιάτικη λιακάδα σηματοδοτεί την ελπίδα-ψευδαίσθηση ότι η ώρα που θα καθόμαστε στα μπλε στρογγυλά τραπεζάκια ΕΞΩ απτό σέλας δεν θα αργήσει να φτάσει. το ότι δεν υπάρχει κανένα μεγάλο τραπέζι που να χωράει κ 10 άτομα όπως αυτό ΜΕΣΑ στο σέλας με κάνει να πιστεύω ότι θα ναι δύσκολο να παίζουμε ταυτόχρονα 8 άτομα αυτό το παιχνίδι-παράνοια που εφηύραν οι Κινέζοι επειδή ως ψωνάρες θέλουν να κατακτήσουν και έτσι τον κόσμο και να κυριαρχήσουν στα ήδη λιωμένα και αποτεφρωμένα μυαλά των (Ελλήνων συγκεκριμένα) φοιτητών. Θα σταματήσω όμως να κράζω το tichu γιατί όλοι όσοι το διαβάσετε θα αποκτήσετε την εσφαλμένη ( εν μέρει ) εντύπωση ότι το μένος μου οφείλεται στο ότι έχασα πολλές φορές συνεχόμενα αυτή τη βδομάδα  μέχρι που τα νεύρα μου κλάταραν τελείως. 


Ας αλλάξω topic όμως. Ναι, μπήκε η άνοιξη. Και μπήκε υποσχόμενη καλλιτεχνικές ιντερνετικές ενασχολήσεις μιας και ο Λεωνίδας πέρασε 1 μάθημα στην εξεταστική (να σημειωθεί πως έχει περάσει  1 ακόμα το 2011 οπότε μαζί με αυτό, μας κάνουν 1+1=2 μαθήματα περασμένα μπράβο λεώ!!) και  αποφάσισε να το γιορτάσει με τη δημιουργία ενός κουλτουρέ μπλογκ! έχει ήδη 3 αναρτήσεις, πολύ ενδιαφέρουσες όλες τους, πάνω στα all-time favourite θέματα του βαρώνου: το σινεμά, τη μουσική, την ποίηση και τον Παντελή!! like a boss.ποιος ξέρει τι άλλο μας επιφυλάσσει το http://lewvarwnos.blogspot.com/. Αξίζει να αναφερθεί πάντως πως τα καμώματα του Δούλη αποτελούν πηγή έμπνευσης για όλους!! ούτε καλά καλά πέρασε μια μέρα απτην πρώτη του δημοσιέυση και τα υπόλοιπα blogs έχουν πάρει φωτιά. Το δικό μας ξανάνοιξε πανηγυρικά, τα λαικς και τα κομεντσ στο φιμπι πολλαπλασιάζονται με εξωφρενικούς ρυθμούς και έγκυρες πηγές μας πληροφορούν ότι ακόμα και άλλοι φίλοι και συνδαιτυμόνες μας σκέφτονται σοβαρά να ασχοληθούν με το συγκεκριμένο χόμπι. τρέμε constituebam!


αυτά λοιπόν.


 may the spring be with you